Ang Babae sa Mall
Ang lahat ay nag umpisa sa isang Mall bago ito irenovate.
Nung bata pa ako, madalas kaming lumalabas ni mama. Sa tuwing naglalakad kami sa grocery sa grocery store, lagi kong nakikita yung babaeng nakaupo against sa dingding. Kung di ako nagkakamali ng tantya nasa 30 na ang edad ng babae. Yung mukha niya, pale. May mahaba siyang buhok na umaabot hanggang sa legs niya. She also wears a white seamless robe that shine.
Maraming naglalakad sa way niya pero parang hindi napapansin ang presensya niya gaya ko. I stared at her everytime I walked passed her. Kitang kita ko ang bawat detalye ng mukha niya. Walang emotion. Never ko din siya nakitang kumurap man lang ng mata o kaya ay gumalaw. Tila sya ay buhay na manikin sa loob ng nasabing mall.
Nakikita ko siyang nakaupo doon buong araw, hanggang gabi din.
Lumipas ang mga taon at lumipat ang pamilya namen sa ibang lugar. Pero minsan, bumabalik pa din kami sa nasabing mall. I still see her sitting there emotionlessly. Once there was a popup stall which sells folded fans and such. The stall was lit up with lights. It was located near where the lady usually sit. While we were looking at the stuff I was curious where the lady have gone to. I saw her but she was sitting far away from the stall.
Hindi ko siya makita. Napablitang may malaking renovation daw sa loob ng mall. Sa third floor daw. Hanggang sa matapos ito ay hindi ko na siya nakikita. But I did saw a tall graying human like figure also sitting against the wall inside an empty commercial unit when I revisit the mall last year. I quickly looked away.
I never came back of the same mall after that.
Nung bata pa ako, madalas kaming lumalabas ni mama. Sa tuwing naglalakad kami sa grocery sa grocery store, lagi kong nakikita yung babaeng nakaupo against sa dingding. Kung di ako nagkakamali ng tantya nasa 30 na ang edad ng babae. Yung mukha niya, pale. May mahaba siyang buhok na umaabot hanggang sa legs niya. She also wears a white seamless robe that shine.
Maraming naglalakad sa way niya pero parang hindi napapansin ang presensya niya gaya ko. I stared at her everytime I walked passed her. Kitang kita ko ang bawat detalye ng mukha niya. Walang emotion. Never ko din siya nakitang kumurap man lang ng mata o kaya ay gumalaw. Tila sya ay buhay na manikin sa loob ng nasabing mall.
Nakikita ko siyang nakaupo doon buong araw, hanggang gabi din.
Lumipas ang mga taon at lumipat ang pamilya namen sa ibang lugar. Pero minsan, bumabalik pa din kami sa nasabing mall. I still see her sitting there emotionlessly. Once there was a popup stall which sells folded fans and such. The stall was lit up with lights. It was located near where the lady usually sit. While we were looking at the stuff I was curious where the lady have gone to. I saw her but she was sitting far away from the stall.
Hindi ko siya makita. Napablitang may malaking renovation daw sa loob ng mall. Sa third floor daw. Hanggang sa matapos ito ay hindi ko na siya nakikita. But I did saw a tall graying human like figure also sitting against the wall inside an empty commercial unit when I revisit the mall last year. I quickly looked away.
I never came back of the same mall after that.
Comments
Post a Comment